Reveries

Ik denk dat ik van fysieke en mentale kracht houd. Het voelen van een lichaam in zijn beweging en in het aanraken.

Het denken van het individu en het daaruit voortvloeiende gedrag, de verhoudingen en relaties tussen mensen boeien mij. Van nature laat ik me vooral drijven door intuïtie en zelden door het rationele.

Dikwijls verandert ‘het toeval’ mijn oorspronkelijke denkpiste, maar tegelijk ben ik me bewust van een steeds groter bewustzijn. De combinatie van het lijfelijke, het filosofische en het gevoelsmatige probeer ik steeds in mijn beeldend werk, video’s en performances te brengen.

Ik kijk graag naar mensen. Ik betast hun lichaam tijdens het creëren van een werk, maar tegelijk betast ik hun gedachtegang. Het model krijgt zo een belangrijke plaats in mijn werk en blijft er als een soort mist in hangen.

Tijdens het creatieproces streef ik niet naar vormelijke perfectie. Het is eerder een intuïtieve benadering van de werkelijkheid, een schaduw. Sommige beelden zijn door hun transparantie bijna onzichtbaar, maar krijgen daardoor een sterke psychische aanwezigheid, een geladenheid. Dat is waarschijnlijk mijn manier van schrijven: een soort beeldende poëzie.

De beelden zijn niet statisch, want ik probeer telkens de beweging als gevolg van diverse gevoelens in het beeld te vangen. Daarom kan ik mateloos genieten van experimentele dans en vind ik daar geregeld mijn inspiratie.

De link naar videokunst is snel gemaakt: door de beweging kan ik boetseren met tijd. Vanuit mijn passie voor dans stond ik mee aan de wieg van een aantal dansproducties. De rode draad doorheen mijn werk is de belijning en de beweging van een vorm. In de belijning zit de identiteit.